Depresja - gdzie i jak ją leczyć ? Psycholog ?

Dystymia, czyli depresja nerwicowa. Jest to tak zwane przewlekłe obniżenie nastroju, które trwa minimum kilka lat i jest łagodniejsze w przebiegu od depresji endogennej. Najczęściej dystymia pojawia się między 20 a 30 rokiem życia. Główną przyczyną jest nieprzystosowanie społeczne, które tak naprawdę może być następstwem głębokich urazów z przeszłości, jak braku poczucia bezpieczeństwa w dzieciństwie czy innymi traumatycznych wydarzeń, przez co dana osoba utraciła cele w życiu, umiejętność zaspokajania siebie i wyrażania własnych potrzeb. Inną kwestią przyczyn mogą być czynniki biologiczne i genetyczne.

Kolejna jest depresja reaktywna, która jest w sumie najprostsza w diagnozie. Jest ona swoistą reakcją na konkretne traumatyczne wydarzenie życiowe, jak na przykład śmierć bliskiej osoby, zerwanie związku itp. Brak jest tutaj poczucia winy bądź urojeń. Najczęściej trwa kilka miesięcy, poczym stan emocjonalny wraca powoli do normy.

Depresja poporodowa dotyka co szóstą kobietę. Naturalne obniżenie nastroju pojawia się około 2-4 dnia po porodzie i wiąże się z huśtawką hormonalną. Jednak jeżeli to nie ustępuje, może się okazać początkiem depresji poporodowej. Najczęściej zaczyna się na poważnie w czwartym miesiącu po porodzie, może narastać stopniowo bądź zacząć się nagle i od razu w najostrzejszej formie. Jest to dyskomfort fizyczny (zmęczenie) oraz psychiczny (ciągły smutek). Wiąże się z załamaniem nastroju, brakiem odczuwania szczęścia, zmęczeniem fizycznym i psychicznym, trudnościami w wykonywaniu czynności domowych, niemożnością bądź trudnościami w dbaniu o dziecko i siebie, zbytnim koncentrowaniem się na zdrowiu dziecka bądź wręcz przeciwnie – spadek zainteresowaniem nim, utrata poczucia czasu, niepokój, uczucie paniki, bóle głowy, pleców, brzucha, kołatanie serca, brak zainteresowania seksem itp.

Depresja sezonowa to swoiste epizody cyklicznie nawracających symptomów pojawiających się w stałych porach roku. Najczęściej wyróżnia się zimową i letnią, z czego pierwsza jest częstsza. Charakteryzują się brakiem energii, smutkiem, poczuciem beznadziejności, sennością, apetytem na słodycze, wzrostem wagi, drażliwością, brakiem motywacji.

Ostatnia jest depresja dwubiegunowa (CHAD), która cechuje się naprzemiennymi stanami manii, depresji i zdrowia. Jest to najcięższy z powyższych przypadków. Najczęściej pojawia się między 20 a 30 rokiem życia. Diagnoza jest szybka i nie budzi wątpliwości. Objawy takie same jak przy depresji jednobiegunowej i innych depresjach.